Κλασσικό

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό. Πώς να παλιώσουν αυτά τα τραγούδια; Ο χρόνος υποκλίνεται μπροστά τους και τα αφήνει να τα ανακαλύπτουν όλο και περισσότερες γενιές. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα είναι δεμένα σε δισάκι στην πλάτη του καθενός μας. Μαζί μας πορεύονται, μαζί μας δακρύζουν. Κι έρχεται κάποτε που η προσωπική ιστορία γίνεται συλλογική γιατί όλοι στον ίδιο κόσμο τριγυρίζουμε, στους ίδιους δρόμους γδέρνουμε τα γόνατά μας.

Advertisements