Κλασσικό

Γεγονός. Από τα σπουδαιότερα. Κυκλοφόρησε Σταύρος Ξαρχάκος με ολοκαίνουργια τραγούδια σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου (αυτό που μόλις ακούσαμε), του Θοδωρή Γκόνη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Τα ερμηνεύει μάλιστα ο ίδιος με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη στο πιάνο. Κι αν δεν σου βγαίνουν οι πασιέντζες αρχίζεις πάλι από την αρχή. Για ώρες. Εσύ με τα χαρτιά, εγώ στο κομπιούτερ κάπως έτσι χτίσαμε τη μεταξύ μας σιωπή.  Η ζωή φωνάζει. Η ζωή απαιτεί. Κι εμείς εκεί στο ίδιο σιωπηλό τοπίο. Σαν να μας έκλεισε απ’ έξω ο κόσμος.

 

Κλασσικό

Ένα ευχάριστο νέο τραγούδι σε μουσική Γιώργου Κυριάκου σε ωραίους στίχους της Λίνας Δημοπούλου με την πρωτοεμφανιζόμενη Μαρίνα Καλογήρου. Τίποτα δεν ήτανε. Μια αϋπνία ακόμα από τις χιλιάδες. Τίποτε δεν ήτανε. Κάτι που θυμήθηκα και μ έκανε να κλάψω. Τίποτα δεν ήτανε. Δεν έχω ζάρια να ρίξω ούτε λαγούς από το καπέλο.Μόνο μια αμφιθυμία που γέρνει προς τη θλίψη. Για όσα δεν έγιναν ποτέ και έπρεπε. Τίποτα δεν ήτανε.Κι αυτό με σκοτώνει.

Κλασσικό

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό. Πώς να παλιώσουν αυτά τα τραγούδια; Ο χρόνος υποκλίνεται μπροστά τους και τα αφήνει να τα ανακαλύπτουν όλο και περισσότερες γενιές. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα είναι δεμένα σε δισάκι στην πλάτη του καθενός μας. Μαζί μας πορεύονται, μαζί μας δακρύζουν. Κι έρχεται κάποτε που η προσωπική ιστορία γίνεται συλλογική γιατί όλοι στον ίδιο κόσμο τριγυρίζουμε, στους ίδιους δρόμους γδέρνουμε τα γόνατά μας.

Κλασσικό

Αυτό πώς το κάνεις; Να ξυπνήσεις ένα πρωί και να βρεθείς με τα κομμάτια σου ενωμένα. Εγώ ποτέ δεν τα κατάφερα. Πάντα κάτι λείπει. Μια σκέψη, ένα άγγιγμα, ένα όνειρο που παρ’ ολίγον να πραγματοποιηθεί. Ποτέ ολόκληρη, ποτέ συμπληρωμένη. Ποθώ μιαν ηλιαχτίδα που θα διαλύσει το σκοτάδι γύρω μου κι εντός μου, που θα σταθεί φάρος αναμμένος μέχρι να βγω από τα έγκατα της λύπης μου. Μάλλον ζητάω πολλά.

Κλασσικό

Αβάσταχτη η μοναξιά όταν δεν είναι επιλογή αλλά επιβεβλημένη συνθήκη. Ο άνθρωπος αγριεύει όταν είναι μόνος του. Σαν να πετάει τρίχωμα και γίνεται λύκος που αλυχτάει τις νύχτες. Έτοιμη, λοιπόν, η συγνώμη μήπως και καταφέρουμε να ξαναδέσουμε τα σώματα που χωρίστηκαν και τα όνειρα που απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο. Σου ‘χω έτοιμη συγνώμη. Εσύ έχεις προετοιμαστεί για το ξανά μαζί;

Κλασσικό

Εκεί θα είναι πάντα το θέμα. Στο σ’ αγαπούσα πολύ αλλά δεν. Με καθρέφτη γυαλί πάντα στα μάτια γιατί από εκεί διαρρέουν πάντα τα μυστικά να βλέπεις και να μη σε βλέπει ο άλλος πόση λύπη κουβαλάς και πόση οργή ταυτόχρονα, που πρέπει να παριστάνεις πως είσαι καλά ενώ μέσα σου έχεις μόνο συντρίμμια. Εκεί είναι το θέμα. Που με τη φόρα την οποία είχαμε τελικά συντριβήκαμε.

Κλασσικό

Μια άλλη ενορχηστρωτική προσέγγιση του εμβληματικού τραγουδιού από τον Σταύρο Ξαρχάκο και την ΚΟΕΜ με την εξαιρετική Μαρία Σουλτάτου. Για να θυμόμαστε μέρα που είναι. Καλό μήνα.