Κλασσικό

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο θερίζει την αυγή ωκεανό. Πώς να παλιώσουν αυτά τα τραγούδια; Ο χρόνος υποκλίνεται μπροστά τους και τα αφήνει να τα ανακαλύπτουν όλο και περισσότερες γενιές. Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα είναι δεμένα σε δισάκι στην πλάτη του καθενός μας. Μαζί μας πορεύονται, μαζί μας δακρύζουν. Κι έρχεται κάποτε που η προσωπική ιστορία γίνεται συλλογική γιατί όλοι στον ίδιο κόσμο τριγυρίζουμε, στους ίδιους δρόμους γδέρνουμε τα γόνατά μας.

Κλασσικό

Αυτό πώς το κάνεις; Να ξυπνήσεις ένα πρωί και να βρεθείς με τα κομμάτια σου ενωμένα. Εγώ ποτέ δεν τα κατάφερα. Πάντα κάτι λείπει. Μια σκέψη, ένα άγγιγμα, ένα όνειρο που παρ’ ολίγον να πραγματοποιηθεί. Ποτέ ολόκληρη, ποτέ συμπληρωμένη. Ποθώ μιαν ηλιαχτίδα που θα διαλύσει το σκοτάδι γύρω μου κι εντός μου, που θα σταθεί φάρος αναμμένος μέχρι να βγω από τα έγκατα της λύπης μου. Μάλλον ζητάω πολλά.

Κλασσικό

Αβάσταχτη η μοναξιά όταν δεν είναι επιλογή αλλά επιβεβλημένη συνθήκη. Ο άνθρωπος αγριεύει όταν είναι μόνος του. Σαν να πετάει τρίχωμα και γίνεται λύκος που αλυχτάει τις νύχτες. Έτοιμη, λοιπόν, η συγνώμη μήπως και καταφέρουμε να ξαναδέσουμε τα σώματα που χωρίστηκαν και τα όνειρα που απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο. Σου ‘χω έτοιμη συγνώμη. Εσύ έχεις προετοιμαστεί για το ξανά μαζί;

Κλασσικό

Εκεί θα είναι πάντα το θέμα. Στο σ’ αγαπούσα πολύ αλλά δεν. Με καθρέφτη γυαλί πάντα στα μάτια γιατί από εκεί διαρρέουν πάντα τα μυστικά να βλέπεις και να μη σε βλέπει ο άλλος πόση λύπη κουβαλάς και πόση οργή ταυτόχρονα, που πρέπει να παριστάνεις πως είσαι καλά ενώ μέσα σου έχεις μόνο συντρίμμια. Εκεί είναι το θέμα. Που με τη φόρα την οποία είχαμε τελικά συντριβήκαμε.

Κλασσικό

Μια άλλη ενορχηστρωτική προσέγγιση του εμβληματικού τραγουδιού από τον Σταύρο Ξαρχάκο και την ΚΟΕΜ με την εξαιρετική Μαρία Σουλτάτου. Για να θυμόμαστε μέρα που είναι. Καλό μήνα.
 

Κλασσικό

Μια όχι και τόσο γνωστή εκτέλεση του εμβληματικού τραγουδιού από την Φλέρυ Νταντωνάκη. Απόψε μη χάσετε την εκπομπή του Σπύρου Κατσίμη αφιερωμένη στον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, παραγωγής του 1987. Πρόκειται για σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο, όπου εμφανίζονται ο Γιάννης Ρίτσος και ο Μίκης Θεοδωράκης στο στούντιο της ΕΡΤ και μιλούν στον Σπύρο Κατσίμη για τη μεταξύ τους συνεργασία και τις συνθήκες στις οποίες γράφτηκε και μελοποιήθηκε η ποιητική σύνθεση «Επιτάφιος». Στην ΕΡΤ1 στις 10.15 μ.μ. Τραγουδάει η Μαρία Φαραντούρη.

Κλασσικό

Μόνο στον Αέρινο κόσμο της Μαρίας Βουμβάκη μπορεί ένας άνεμος να μας βγάλει από την τρικυμία αυτού του κόσμου. Κατά τα λοιπά ο καθένας στην σκήτη της λύπης του επιβιώνει από το περίσσευμα καρδιάς που τού ‘χει μείνει. Σ’ έναν κόσμο που αναποδογύρισε και μας άδειασε σαν καμμένα αποτσίγαρα, σ’ έναν κόσμο που λες έχει βαλθεί να καταστρέψει κάθε μικρό έστω όνειρο. Ας ειν΄ καλά η φαντασία να παίρνουμε λίγο οξυγόνο κατά καιρούς πριν ξαναβουτήξουμε στην αιθαλομίχλη που εγκαταστάθηκε στις μέρες μας.